Knoflog

Danny, een vriendje van Olle (8) heeft een dwerghamster. Hammie is heel schattig, zegt Olle. Hij loopt door gekleurde buizen en hij slaapt in een speciale bak. Het kriebelt als Hammie over je schouders loopt en als je geluk hebt, poept hij op je hoofd. Hammie kan wel twee jaar oud worden en hij is echt, echt, echt superschattig! Olle slaakt een diepe zucht en staart dromerig voor zich uit.

O o, denk ik. We hebben al moeite om onze lekkende kat in leven te houden, laat staan dat we op een uit de hand gelopen sok zitten te wachten. En wie gaat de orthodontist betalen? Die beesten schijnen allemaal een buitenboordbeugel te moeten als ze een maand of drie zijn.

De volgende dag heeft Olle Belangrijk Nieuws. Sjoerd heeft nu ook een dwerghamster. Brutus is bijna net zo leuk als Hammie: hij snurkt in zijn slaap en als je de koelkast opendoet gaat hij piepen. Hij mag in een speciale bal door het huis heenrollen en hij is pas een keer per ongeluk van de trap afgerold. Olle slaakt een diepe zucht.

O o, denk ik. Nu gaat hij vragen of hij er ook een mag. En dan zal ik zeggen van niet en dan zal Olle ten prooi vallen aan wanhoop in zijn puurste vorm. Hij zal zijn armen ten hemel heffen en schreeuwen dat hij ook nooit iets mag, dat zijn leven zonder dwerghamster geen zin heeft. Hij zal zijn hoofd op het tafelblad leggen, er met zijn vuisten op roffelen en zijn tranen de vrije loop laten. Dan zal hij me aankijken, met ogen die tijdelijk twee keer zo groot zijn als normaal, en hij zal me smeken of hij asjeblieft, asjeblieft, as-je-blieft een dwerghamster mag. Hij zal er heus heel goed voor zorgen, veel beter dan Danny die de zijne laatst nog in de wc heeft laten vallen en trouwens, dat was alleen omdat Hammie zonodig wou leren zwemmen. Dus dat telt niet.

Maar hij vraagt het niet.

‘Pap’, zegt Olle vastberaden. ‘Ik weet waarvoor ik ga sparen.’

Soms moet je mazzel hebben. Op een of andere manier heeft Olle bedacht dat een dwerghamster iets is waarvoor je moet sparen, en niet iets waar je om moet zeuren. Met zijn 70 cent zakgeld per week is hij allang het huis uit voordat hij voldoende geld heeft.

Nu is het mijn beurt om een diepe zucht te slaken. Van opluchting, welteverstaan.

‘Wat leuk,’ zeg ik. ‘Dat is nou echt een goed idee.’

Deze column was eerder te lezen op vriendin.nl. En daar staan nog zoooooveel andere leuke columns, je zou willen dat je meer tijd had om ze allemaal te lezen met de toewijding en aandacht die ze verdienen.

De langste man ter wereld is gestopt met groeien. Hij is nu twee meter vijftig en dat vond hij genoeg. Heel verstandig: je moet stoppen op je hoogtepunt.

Toen de langste man eens Nederland bezocht, leek het iemand een koddig idee om hem los te laten in Madurodam. Op een foto is te zien hoe hij lachend over het Rijksmuseum heenstapt. De fotografen sjokken achter hem aan, stuk voor stuk met de blik omlaag gewend. Ze zitten natuurlijk in een lastig parket: ze willen niet onbeleefd zijn, maar het is moeilijk om de langste man ter wereld niet aan te staren. Dus kijken ze naar hun schoenen tot het tijd is om foto’s te nemen zodat andere beleefde mensen zich ongegeneerd aan de man kunnen vergapen.

Het Guinnes Book of World Records haalde de kleinste man ter wereld erbij en zette het duo samen op een podium. Hier komt de langste man er bekaaid af: je ziet alleen zijn knieën een beetje. Eén beeld blijft hangen: lachend klemt de kleinste man ter wereld zijn knuistje om de wijsvinger van de langste man. Het is een schattig gezicht. Het liefst zou je de kleinste man onder zijn kinnetje kriebelen en ‘koedie-koedie-koe’ zeggen, maar dat wordt afgeraden: hij heeft heel scherpe tandjes.

Het bijschrift luidt: ‘De langste man ter wereld met de voormalig kleinste man.’ Dat zet te denken. Hoezo ‘voormalig’ kleinste man? Is er dan een kleinere man gevonden? Is de kleinste man inmiddels gegroeid?  Of – en dit is mijn favoriete theorie –is hij kwijtgeraakt?

‘Wat kijk je sip.’

‘Ik kan de kleinste man ter wereld nergens vinden.’

‘O? Daarnet zat hij nog gewoon in zijn hamsterbal.’

Misschien had de kleinste man ter wereld genoeg van de fotoshoots, van de starende blikken, van ‘koedie-koedie-koe’ en nog het meest van de beleefde mensen die net doen alsof er niets aan de hand is. Misschien werd hij, nog niet eens zo lang geleden, gebeld, door een vriend, een echte vriend, een van de weinigen die begrijpt hoe hij zich voelt.

‘Hé lange, hoe was het in Holland?’

‘Interessant. Heel interessant. Luister…’

Binnenkort gaat Madurodam weer open. Denk goed na voor je er iemand onder zijn kinnetje kriebelt.

Eerder verschenen op www.vriendin.nl.

Vergaap je aan de langste en kleinste man ter wereld op nu.nl.

Op de eerste verdieping van de hamburgertent, vlak naast de trap, heeft iemand een bordje ‘kinderparadijs’ tegen de muur geschroefd. In een hoek staat een levensgroot beeld van een clown in een gele tuinbroek. Een opgeleukt klimrek doet zijn best om die naam eer aan te doen. In afwachting van dienbladen vol Franse frietjes, lullige speeltjes en gefrituurd slachtafval beklimt Fie (4) plichtsgetrouw de plastic buizen. Keer op keer stort ze zich van de glijbaan, een meisje negerend dat zich al langer verveelt in het paradijs.

Ik ben op een krukje in de vorm van een milkshake gaan zitten, naast de moeder van het meisje en haar vriendin. Hun lange haar – de een is blond, de ander heeft donkere, uitgegroeide krullen – hangt slap over hun schouders. De blonde vrouw speelt met een pakje sigaretten – steeds laat ze een kant van het pakje op tafel vallen, draait het om en laat het opnieuw vallen.

‘Dat was zaterdag,’ zegt ze. ‘En toen had hij zoiets van : “We kunnen wel in de kou blijven staan, maar je kan ook bij mij een bakje komen doen.”’

De donkere vrouw staat op. ‘Kayla!’ zegt ze. ‘Houd daar mee op!’

Kayla steekt haar tong uit en verstopt zich snel achter de glijbaan. ‘Verdomme,’ zegt Kayla’s moeder. Ze laat zich op haar stoel vallen.

De blonde vrouw praat verder: ‘Nou, en toen ben ik met hem meegegaan.’

‘Verdomme Kayla!’ roept de moeder. ‘Moet je me nou alweer kwaad maken?!’

Kayla heeft het clownsbeeld omvergeduwd en probeert zijn gele tuinbroek uit te trekken.

‘We hebben tot zes uur ’s ochtends zitten kleppen,’ zegt de blonde vrouw. ‘Zes uur!’

Kayla geeft het beeld een zet. Donderend rolt de clown omlaag en landt op zijn hoofd, onderaan de trap. Kayla’s moeder zucht diep. Ze hijst zich half van haar stoel en richt een boze wijsvinger op haar dochter. Snel vlucht het meisje de glijbaan op.

‘Denk maar niet dat jij een happy meal krijgt!’ roept Kayla’s moeder.

‘En nee,’ gaat de blonde vrouw verder. ‘Er was geen sex. Als je dat soms denkt.’ Ze glimlacht tevreden bij de herinnering aan haar vasthoudendheid.

‘We gaan,’ zegt Kayla’s moeder. ‘Ik heb het helemaal gehad hier.’ Ze loopt naar het klimrek. ‘Kayla! Genoeg nu. Hier komme!’

‘Ja,’ zegt de blonde vrouw. ‘Ik denk dat het echt iets wordt tussen ons. Zoiets voel je.’

Fie is naast me komen staan. Ze drukt zich tegen me aan als Kayla, spartelend en huilend, door haar moeder de trap wordt afgesleurd.

De blonde vrouw staat op. ‘Als hij maar wel kinderen wil,’ zegt ze peinzend. ‘Ik ben echt zo dól op kinderen!’ Ze steekt een sigaret tussen haar lippen en loopt zonder ons op te merken de trap af en het restaurant uit.

Deze column verscheen dus eerder al op www.vriendin.nl . Maar dan net iets anders. Dat je’t weet.